من نقاشي مي‌كشم.

براي تمدد اعصاب اين كار را مي‌كنم، نقاش نيستم.

نرمه‌ي دست راستم سياه شده است، چون موقع نقاشي كردن آن را روي كاغذ كشيده‌ام و گرد مداد سياه رويش نشسته است.

مداد آبي كه بيشتر دوستش دارم، از همه‌ي مدادهايم كوتاه‌تر است.

دور و اطرافم خرده‌هاي پاك‌كن و پس‌مانده‌هاي تراش ريخته است.

روي زمين، روي كف سفيد و درخشان اتاق، مغزي‌هاي خرد‌شده‌ي مداد‌رنگي ريخته است (اين‌ها وقت تراشيدن خيلي خيلي خرد مي‌شوند و با باد به حركت در مي‌آيند و مثل غباري از كهكشاني دور روي زمين پخش مي‌شوند.

دو روز پيش ارادتمند شما جودي ابوت زنگ زد و گفت: «ماه خوني شده است، ديدي؟»

من تب داشتم، اما راه افتادم و رفتم توي سرماي حياط تا ماه را ببينم. حيف كه براي ديدن ماه خونين مي‌بايستي افقي وسيع‌تر مي‌داشتم. خيلي وسيع‌تر، خيلي. پيرامونم ساختمان‌هايي بلند بالا رفته بودند. هنوز هم هستند و حيف كه نشد ماه را ببينم.

بر مي‌گردم.

دستمال بر مي‌دارم و غبار رنگي كهكشاني‌ام را جمع مي‌كنم و به گوشه‌اي از اتاق مي‌برم. غبار كهكشان آن‌جا مي‌ماند تا آرام آرام به يكي از سوراخ‌هاي فراموشي اتاقم بريزد و از ياد برود.

نرمه‌ي دستم را روي شلواركم مي‌كشم تا پاك شود. رد سياهي روي شلواركم مي‌ماند. فردا شلواركم را خواهم شست.

دعا كردم كه اين قلب نشكسته باشد

اما هرچه كه باشم،

ناتمام است

صداهايي مي گويند كه بايد ادامه بدهم

اما من تنها

در اقيانوسي شنا مي كنم

خوب، بيست و پنج ساله شدم و به روياهايم نرسيدم. مي گويند رويا هر قدر دور دست تر باشد، بهتر. فكر نمي كنم روياي دست نيافتني چيز خوبي باشد؛ يا شايد هم من براي رسيدن به روياهايم خيلي عجول بودم؛ يا شايد هم آن قدر بلند پرواز نكردم كه لازم بود و خيلي زود زمين خوردم؛ يا شايد هم … اصلا كسي به روياهايش رسيده است؟ مي رسد؟ برسد، به حق ريگ هاي بيابان.

دوستانم كاري كردند كه اين يكي دو روز از بهترين روزهاي زندگي ام باشد، در بدترين لحظاتي كه تا به حال در طول عمر نازنينم تجربه كرده ام.

 سپاسگزارم و به قول معروف

تو را به راستي

تو را به رستخيز

مرا خراب كن

كه فتح آشكار من

به اين شكست هاي بي بهانه بسته است 

دكتر قلبم نوشته بود كه از ريه‌هايم عكس بگيرم.

از قبلش هم تهديد كرده بود كه فقط كافي است يك نخ ديگر سيگار بكشم، و ديگر نبايد پيشش بروم. خوب حق دارد (راستش حالا سكانس‌هاي اوليه‌ي فيلم بيست و يك گرم را خوب درك مي‌كنم؛ نمي‌دانم چه مرگي است كه آدم با قلب درب و داغان هم هوس سيگار مي‌كند!؟). چند بار هم كوكو سر همين سيگار كشيدن با بيل خاموشم كرد، اما از رو نرفتم.

در هر حال، دفعه‌ي آخر كه رفتم پيش دكتر، نوشت كه از ريه‌هايم عكس بگيرم.

صبح زود، ناشتا بلند شده بودم و رفته بودم آزمايشگاه، سونوگرافي، بعد هم رفتم صبحانه خوردم و يك بار ديگر رفتم آزمايشگاه. همه‌ي اين‌ها را كه پشت سر گذاشتم، رفتم راديولوژي براي گرفتن عكس از ريه‌هايم. نسخه را دادم دست دكتر راديولوژي و …

كاركنان، پرستاران و دكترهاي بخش راديولوژي روي زمين پخش شده بودند، قل مي‌خوردند و مي‌خنديدند. اصلا ديگر نفسشان بالا نمي‌آمد. متعجب ايستاده بودم تا خنده‌شان تمام بشود. يك نفرشان پرسيد: «براي چي عكس نوشته؟» گفتم براي چك آپ! بعد دوباره سيل خنده بر پا شد و قل قل روي زمين و نفس‌هايي كه بالا نمي‌آمد. خنديدم. پرسيدم چه خبر شده است!؟ نسخه‌ي دكتر را نشانم دادند كه نوشته بود: «راديولوژي محترم، لطفا عكس نيم‌رخ سينه …»

حالا مدتي هست كه در فكرم. خوب حق داشتند بنده‌هاي خدا. هر چه فكر مي‌كنم ملتفت نمي‌شوم عكس راديولوژي از نيم‌رخ سينه چه چيزي را نشان مي‌دهد؛ يا چه چيزي را بايد نشان مي‌داد!؟ فكر مي‌كنم دكتر قلبم حواس‌پرتي دارد و اين مسئله نگرانم مي‌كند.

حتما دلتان مي خواهد بپرسيد داستان اين دنياي كاملا برعكس من چيست آن گوشه. راستش اين است كه اين جا دنياي من است. راستش دنیای من همین جاست. تکه‌هایش را لابه‌لای عارضه‌های انسانی پنهان کرده‌ام. لابه‌لای عارضه‌های انسانی یا آن‌هایی که دست کم من پنداشته‌ام عارضه‌ی انسانی هستند.

یک تکه‌اش وسط کاجستان‌های پارک لاله است؛ نزدیک اما دور، آشنا اما غریب.

یک تکه‌اش پشت میز کنار پنجره‌ی کافه نادری است؛ غمگین و احساساتی.

برای رسیدن به تکه‌ای دیگر باید از میان دودهای ماسیده در فضای کافه گودوی قبل از رفتن به تئاتر شهر رد شد.

یک تکه‌اش هم پشت عادت‌های عجیب و غریب و لج‌آور و سکوت‌های طولانی و ناگهانی پنهان شده است.

مثل یک شعر یا ترانه‌ی زیر زمینی.

مثل یک تابلوی نقاشی که برای همیشه روی دیواری خصوصی می‌ماند.

یا مثل یک عکس یادگاری.