آقاي ويلسون تمايل دارند بگويند: «بر چشم بد لعنت! اين همه كتاب روي سرمان خراب شد!!!»

همين الان كتابخانه‌ام (توضيح اين كه كتابخانه‌ي بنده ساخته شده از صندوق هاي ميوه است كه روي هم چيده شده و بالا رفته‌اند، نه مثل كتابخانه‌هاي معمولي كه مثل كمد هستند) با تمام كتاب‌هاي درون و بيرونش پايين آمد و آوار شد. همين الان، درست همين الان! نمي‌دانم چرا بعد از مدت‌ها، مدت‌ها، مدت‌ها، ناگهان هوس كردم حافظ بخوانم (شايد مي‌خواستم دنبال اين بيت بگردم: آخر به چه گويم هست از خود خبرم، چون نيست. و ز بهر چه گويم نيست با وي نظرم، چون هست.) آمدم ديوان حافظ را از زير كتاب‌ها بيرون بكشم كه آن اتفاق ناگوار افتاد و جمعيتي را عزادار كرد.

اين جمعيت عزادار كه عرض كردم خدمتتان، شامل خانواده‌ي آقاي ويلسون، كه در جاي‌جاي كتابخانه‌ي بنده سكني گزيده‌اند، شروين و كايتو و ژوزف و يك كرگدن شاخدار كه تازه به جمع عروسك‌هايم اضافه شده است و هنوز اسم ندارد و البته بطري‌هاي رنگارنگ شراب ساكن پايين كتابخانه، كه آوار روي سرشان ريخت، مي‌شود.

در اين ميان، سوراخ‌هاي فراموشي اتاقم، كه منتظرند تا چيزي روي زمين بيافتد و سه سوت در خندق بلاي يكي از اين سوراخ‌ها فرو برود و ديگر هيچ وقت پيدا نشود، خيلي خيلي خيلي خوشحال شدند و الان عروسي گرفته‌اند و با دمشان گردو مي‌شكنند.

ببخشيد مي‌خواستم يك پست خوب بگذارم اين‌جا، نشد كه بشود. بروم تا دير نشده است كتاب‌ها را جمع كنم و مرتب.

شما شاد باشيد!!!

تک شاخ پرنده ی شماره ی 36 را

در صفحه ی بایگانی تک شاخ پرنده بخوانید

برای دریافت کد عبور با نشانی

teshinpe@gmail.com

تماس بگیرید

یا در کامنتدونی نام و ای میل خود را وارد نمایید

حتی شما دوست عزیز